Οι Μεγάλες Εβδομάδες των Παθών

Μία εβδομάδα πριν η Νεμέα (μας) έκλεινε το τριήμερο εκδηλώσεων με τίτλο “Οι Μεγάλες Μέρες της Νεμέας”. Ζήσαμε τη Μεγάλη Παρασκευή της Νεμέας, το Μεγάλο Σάββατο της Νεμέας και τη Μεγάλη Κυριακή της Νεμέας. Δικαιολογημένα και εύστοχα δόθηκε ο τίτλος Μεγάλες Μέρες σε αυτές τις εκδηλώσεις. Το σκεπτικό ήταν να μας θυμίζει ότι η πόλη μας βρίσκεται διαρκώς σε κατάσταση Μεγάλης Εβδομάδας, με τους πολίτες να σηκώνουν το σταυρό του μαρτυρίου τους, και να “τραβάνε των παθών τους τον τάραχο”. Το πτώμα βρέθηκε, ανάσταση δεν υπήρχε (όπως έγραψε και ένας συνεργάτης μας σε άρθρο του). Η Κυριακή του Πάσχα μετονομάστηκε σε Μεγάλη Κυριακή. Οι επόμενες ημέρες συνέχισαν να είναι μεγαλόβδομαδιάτικες και να φέρουν το επίθετο Μεγάλη στην αρχή τους. Εξαίρεση αποτελεί η Πέμπτη η οποία δε θα ονομάζεται Μεγάλη Πέμπτη, αλλά Λαϊκή, σκέτο.

Μ. Δευτέρα

Μ. Τρίτη

Μ. Τετάρτη

Λαϊκή

Μ. Παρασκευή

Μ. Σάββατο

Μ. Κυριακή, και ο κύκλος συνεχίζεται...

Αν και επίσημα (δε θα κάνουμε απομαγνητοφώνηση αυτή τη φορά) θεωρήθηκε ότι οι εκδηλώσεις ήταν επιτυχημένες, αυτό που αποκομίσαμε εμείς ήταν διαφορετικό. Ο μόνος ενθουσιασμός ήταν να αγοραστεί ένα καλό κομμάτι ψητό γουρούνι. Μετά το σημείο αυτό τίποτα δεν έδινε την εντύπωση ότι κάποιος διασκεδάζει ή ψυχαγωγείται. Θλιμμένα πρόσωπα με αδιάφορες εκφράσεις έστεκαν πάνω στις πλαστικές τους θέσεις μπροστά από τα αποφάγια τους. Δε φταίει αποκλειστικά το πρόγραμμα των εκδηλώσεων. Τα έχουμε ξαναπεί αυτά...

Καλή Ανάσταση.

Όλο το άρθρο εδώ.

Ήμουν και γώ εκεί... (Part 2 Μεγάλο Σάββατο)

Το Σάββατο ξύπνησα χαρούμενος. Εντάξει,μπορεί η Μεγάλη Παρασκευή να μην ήταν ακριβώς όπως την περίμενα, αλλά σκέφτηκα, όπως η Εθνική στο ματς πήρε μπροστά στο δεύτερο ημίχρονο, έτσι και εδώ ο χαμός θα γίνει την δεύτερη μέρα. Το Σάββατο το πρωί έβγαλα το πλάνο. Και πάλι δεν περιελάμβανε κάποια επίσκεψη σε οινοποιείο ή σε κατάστημα που κάνει κάτι από μόνο του. Ακολουθούσα το πρόγραμμα των Δημοτικών εκδηλώσεων. Ήθελα να είμαι με τη μάζα.

Ώρα 10 το βράδυ. Μου προξενεί εντύπωση ότι παρκάρω σχετικά εύκολα και πολύ κοντά στην “αγορά”. Μια ευχάριστη σκέψη περνάει από το μυαλό μου “-επιτέλους αυτοί που μένουν σχετικά δίπλα βγήκαν με τα πόδια, γι' αυτό και αυτή η άνεση”. Ακούγεται μουσική. Παίζουν τέλεια!

Ωπ! Λάθος! Είναι από cd... Η ορχήστρα δεν έχει ξεκινήσει ακόμα.

Περνάω το απαγορευτικό και μπαίνω στην “αγορά”. Κάτι πάει στραβά! Ξανακοιτάω το ρολόι!

Περπατάω αργά αλλά σταθερά. Παρατηρώ τα πρόσωπα αυτών που κάθονται. Οι περισσότεροι είναι σκυθρωποί και κατηφείς. Σχεδόν αδιάφοροι για το τί συμβαίνει αυτό το Σάββατο! Θυμήθηκα τότε στο σχολείο που μας πήγαιναν με το ζόρι στην εκκλησία! Κάπως έτσι είμασταν!

“-Ρε σείς! Είναι οι Μεγάλες Μέρες της Νεμέας! Τι μούτρα είναι αυτά;”

Δεν θέλω να κάτσω. Τι να κάνω τόσες ώρες σε μια καρέκλα; Περπατάω. Μαζί με μένα το ίδιο κάνουν και κάποιοι άλλοι. Λίγοι. Μου κάνει εντύπωση κάποιος που είχε μαζί του και δύο φωτογράφους. Νομίζω ότι θέλει να τον χαιρετήσω. Δεν τον ξέρω. Άσε που δεν βγαίνω καλός στις φωτογραφίες. Προσπερνάω.

Το μοναδικό πράγμα που άλλαζε λίγο την οπτική σου από τα τραπέζια, τις καρέκλες και τα πρόσωπα που έβλεπες ήταν ο πάγκος με τους λουκουμάδες και το μαλλί της γριάς! Πόση ώρα να το χαζέψεις αυτό; Δεν υπάρχει όμως και τίποτα άλλο να δεις! Θέλεις δεν θέλεις δηλαδή θα κάτσεις σε τραπέζι. Εκεί μπορείς να χαζεύεις..Το τραπέζι... Πέρασα 20 λεπτά εκεί...

Φτάνω στην πλατεία. Η ορχήστρα παίζει. Το ίδιο σκηνικό. Σε ένα τραπέζι, σε μια πλαστική καρέκλα, το γουρουνόπουλο μπροστά μισοφαγωμένο, κρασί ή μπύρα στο ποτήρι, μια ντοματοσαλάτα παρατημένη στη μέση του τραπεζιού και λίγες κουβέντες. Μόνο όσοι έχουν ψιλομεθύσει είναι πιο “κεφάτοι”. Ίσως αν υπήρχε κρασί δωρεάν να ήταν περισσότεροι. Αλλά κάτι τέτοιο έχει να συμβεί χρόνια. Τώρα μόνο το κατούρημα είναι δωρεάν.

Κατηφορίζω για τη συναυλία με την Κουβανέζικη μουσική. Ασυναίσθητα βρέθηκα μόνος στον δρόμο ανάμεσα στη σκηνή και στην καφετέρια απέναντι. Ένιωσα τα βλέμματα των θαμώνων. Μάλλον τους έκοψα τη θέα ή έγινα ο ίδιος θέαμα. Εγώ απλά περπατούσα. Κοντοστέκομαι λίγο πιο μακριά και ακούω τη μουσική. Ένας μακρινός υπόκωφος ήχος μαχαίρας που χτυπάει σε ξύλο με διακόπτει. Συνειδητοποιώ ότι έχω κουραστεί...Πιο πολύ από τις εικόνες παρά από το περπάτημα.

Ξαναγυρίζω στην “αγορά”. Έχουν αρχίσει να μαζεύουν τραπέζια και καρέκλες. Δεν κατάλαβα πως πέρασε η ώρα. Η μουσική από την πλατεία έχει σταματήσει. Η άλλη ορχήστρα συνεχίζει. Παίζει Μίκη Θεοδωράκη και Άντζελα Δημητρίου. Κρίμα που δεν μέθυσα! Περπατάμε περισσότεροι τώρα. Προς το απαγορευτικό. Προς τα αυτοκίνητα. Προς το σπίτι.

Μεγάλο Σάββατο... Η Ανάσταση δεν έγινε.... Το πτώμα βρέθηκε....

Υπογραφή:

(Πεινάω Συνέχεια)

Όλο το άρθρο εδώ.

Ήμουν και γώ εκεί... (Part 1 - Μεγάλη Παρασκευή)

Πάνε και αυτές οι «Μεγάλες Μέρες της Νεμέας»... Είναι πια παρελθόν. Έκανα μια προσωπική επιλογή και δεν επισκέφτηκα κάποιο απο τα οινοποιεία. Πρότιμησα λοιπόν να κυκλοφορήσω μόνο στην πόλη επιλέγοντας τις εκδηλώσεις του Δήμου, να ανακατευτώ με τη μάζα και να φουσκώσω από περηφάνια για τις Μεγάλες Μέρες της Νεμέας ανάμεσα σε γνωστούς και αγνώστους.

Η πρώτη μέρα συνέπεσε με τον αγώνα της Εθνικής Ελλάδος..Είπα να τα συνδυάσω αν γίνεται.

Ήθελα να περάσω και απο το Δημαρχείο αλλά βασικά είχε ομιλίες, δεν είχε γιγαντοοθόνη να δείχνει την μπάλα και ο μπουφές απ’ ότι έμαθα δεν είχε γουρουνόπουλο (γιατί;).

Έτσι κινήθηκα προς την «αγορά». Έπιασα ένα καλό τραπέζι, έφαγα ολίγον γουρουνόπουλο όπως απαιτεί η παράδοση στις Μεγάλες Μέρες, ήπια μια μπύρα παγωμένη (πάει απίστευτα με το γουρουνόπουλο πιστέψτε με) και περίμενα να καθαρίσουμε το ματσάκι γρήγορα για να πάω στον Μπάμπη τον Cheρτο. Το κακό πρώτο ημίχρονο της ομάδας με έβγαλε εκτός προγράμματος! Μαύρα χάλια η Εθνική, αγωνία μέχρι το τέλος! Η ώρα πέρναγε, ο Μπάμπης τραγούδαγε, γκόλ δεν έμπαινε, κόκκινη ο Χολέμπας, το κέρατό μου μέσα βρίζω Μεγάλες Μέρες! Το καρφώνει ο Μήτρογλου και ένα αίσθημα χαράς και ανακούφισης απλώθηκε στην «αγορά» καθώς εγώ σκεφτόμουν «-Αν δεν είχε μπάλα και γουρουνάκι πόσο θα το κωλοβάραγα εδώ;»... Λήξη του αγώνα, γρήγορα τον λογαριασμό να φύγω!

Κατά τις 12 ήμουν στη συναυλία. Μόλις κατέβηκα από το αυτοκίνητο με περόνιασε το κρύο. Θα το παλέψω, είπα μέσα μου... Δεν θα χάσω εγώ τη συναυλία επειδή το «ξυρίζει» στον Οινοποιητικό! Μπαίνω, ωραία η ορχήστρα, είχε και κόσμο... Μόνο το χρώμα του προσώπου σε κάποιους δεν το είδα καλό... Γιατρός δεν είμαι άλλα το απέδωσα στο κρύο... Καλά, μπορεί και στο κρασί... Εντάξει, ίσως και στα δύο... Ακούω τρία, τέσσερα τραγούδια στο πέμπτο δεν άντεξα, το ομολογώ! Καλός χρυσός και άγιος ο Μπάμπης αλλά προτίμησα να μην πάθω ψύξη γιατί ακολουθούσε το Μεγάλο Σάββατο και δεν ήθελα να το χάσω. Θέλω να είμαι παρών στην κορύφωση των εκδηλώσεων. Θα γίνει χαμός, σκέφτομαι. Γέλιο, κέφι, χορός, πολυκοσμία!

Φτάνω στο σπίτι και κουκουλώνομαι στα γρήγορα. Θέλω να είμαι φρεσκαδούρα το πρωί. Θα ρίξω και ένα ξύρισμα σπέσιαλ και θα βγω για καφέ να σκεφτώ το πλάνο του Σαββάτου.

Κλείνω τα μάτια. Έρχονται εικόνες. Το γκόλ του Μήτρογλου, το γουρουνόπουλο, η μπύρα, η κόκκινη του Χολέμπας, το κρύο, ο λογαριασμός, το κωλοβάρεμα, το κρασί, τα πρόσωπα, ο Μπάμπης...

Ήταν όντως Μεγάλη Παρασκευή...

Υπογραφη:

Πεινάω Συνέχεια

Όλο το άρθρο εδώ.

Κακός Συνδυασμός

Εχθές το βράδυ είχα μία πολύ άσχημη εμπειρία.

Ενώ ήλπιζα πως θα έχω ένα υπέροχο, συνεχή και χορταστικό ύπνο, συνέβη κάτι που με τάραξε. Αρχικά ξύπνησα για κατούρημα. Η υπερβολική κατανάλωση μπύρας, στις Μεγάλες Μέρες της Νεμέας έκανε τα νεφρά μου να λειτουργούν στο maximum. “Θα με τιμωρεί ο Θεός” σκέφτηκα, γιατί δεν τίμησα το τοπικό προϊόν ‘μέρες που ‘ναι. Αλλά μετά απενοχοποιήθηκα σκεπτόμενος ότι δεν λέγονται “Γιορτή Κρασιού’ οι εκδηλώσεις και επιπλέον όταν κάποιος είναι στις μέρες του μπορεί να κάνει ότι του κατέβει στο κεφάλι. Οι επισκέψεις μου στην τουαλέτα για τσισάκια ήταν τόσο συχνές που σκέφτηκα να πάω για αλλαγή ουροδόχου κύστης με σκοπό να βάλω μία μεγαλύτερη.

Τις βλαμμένες σκέψεις μου διέκοψε το θέαμα που αντίκρισα όταν άναψα το φως της τουαλέτας. Καμιά δεκαριά μικρές κατσαριδούλες έκοβαν βόλτες αμέριμνες στο πάτωμα δίπλα στη χέστρα. Ταράχτηκα. Χωρίς δεύτερη σκέψη κήρυξα τον πόλεμο στα σιχαμερά έντομα. Εντόπισα δύο φιάλες κατσαριδοκτόνου σε ένα ντουλάπι και ψέκασα με αυτές κάθε ελεύθερη, μα και κρυφή επιφάνεια του χώρου της τουαλέτας. Μου πήρε τουλάχιστον δέκα λεπτά. Όταν βγήκα, ένοιωσα νικητής. Αποκλείεται να έζησαν ούτε αυτές ούτε η μάνα που της έκανε.

Και πήγα να συνεχίσω τον ύπνο μου...

Μετά από 20 περίπου λεπτά με ξύπνησαν παράξενοι ήχοι.

Προσπαθούσα να καταλάβω τι ήταν, και το βρήκα.

Ήταν ήχοι από μηχανές βομβαρδιστικών αεροπλάνων. Αλήθεια.

Είχα χρησιμοποιήσει τόσο πολύ χημικό στον πόλεμο κατά της κατσαρίδας, που οι ΗΠΑ αποφάσισαν να με βομβαρδίσουν. Η αλήθεια είναι ότι η μυρωδιά από το εντομοκτόνο είχε γεμίσει όλο το σπίτι, σίγουρα όλη την αυλή και οπωσδήποτε όλο το τετράγωνο. Μιάμιση ώρα γυρόφερναν το σπίτι τα αεροσκάφη και εγώ τρομαγμένος είχα κρυφτεί κάτω απ’ την πικέ κουβέρτα (είχε ψύχρα) περιμένοντας να σοκαριστώ και να δεοθώ. Τα έκανα πάνω μου.

Και ξαφνικά οι ήχοι έπαψαν. Ξύπνησα. Το κεφάλι μου “καζάνι”, το στόμα μου “τσαρούχι” και το στομάχι “κώλος”. Αν και είχα πλέον γίνει cyborg (άνθρωπος + καζάνι + τσαρούχι + κώλος) κατάφερα να καταλάβω ότι ο συνδυασμός μπύρας και κατσαριδοκτόνου είναι παραισθησιογόνος και δε θα τον πρότεινα σε κανένα.

Μήπως όμως τελικά με τιμώρησε ο θεός που δεν ήπια κρασί;

Υπογραφή:
Ένας επώνυμος "άγνωστος" blogger.

Όλο το άρθρο εδώ.

Λεπτομέρειες των μεγάλων ημερών.

Να μερικές λεπτομέριες που δεν ξέρατε:

• Εναγωνίως η μικρή μας κοινωνία περιμένει να ψυχαγωγηθεί άγρια τις επόμενες ημέρες. Απ’ όλα έχει ο μπαξές. Όρεξη να υπάρχει και θα βολευτούν όλοι.
• Παραφωνία οι έντονες διαμαρτυρίες των διοργανωτών της διεθνούς εκθέσεως Θεσσαλονίκης με το σκεπτικό ότι τους κλέβουν τη δόξα.
• Ατραξιόν του τριημέρου οι off road αγώνες στη χωμάτινη πίστα του “κόμβου”.
• Κυκλοφοριακές ρυθμίσεις στο κέντρο της πόλης για να αποφύγουμε τη συμφόρηση. Θα απαγορεύεται η κυκλοφορία μετά τις 7 το απόγευμα.
• Η κατανάλωση οινοπνευματωδών εκτός του οίνου επιτρέπεται αρκεί να μη σε καταλάβουν.
• Ημίγυμνες κυρίες θα επιδίδονται σε αγώνες πάλης μέσα στα πατητήρια.
• Σαμάνοι και Ινδιάνοι μάγοι επιστρατεύονται για να αποτρέψουν τη βροχόπτωση.
• Σε συνεργασία με την τροχαία έγινε εφικτό να επιτρέπεται η οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ.
• Τη Δευτέρα τα κεφάλια μέσα.

Ένας επώνυμος “άγνωστος” blogger.

Όλο το άρθρο εδώ.

Γιατί κάναμε κοιλιά;

Προσπαθούμε (η ομάδα του Νεμέα Νιουζ) να καταλάβουμε την ψυχική κατάσταση των συμπολιτών μας μετά το Δεκαπενταύγουστο. Αφορμή για αυτό στάθηκε η αίσθηση που μας δημιουργήθηκε ότι οι συμπολίτες μας χαλάρωσαν ξαφνικά. Στα καφέ, στα φαγάδικα, στα μπλόγκ, στα φέις μπουκς, επικρατεί ηρεμία. Το κύμα οργής, αγανάκτησης, και αποφασιστικότητας που διαφάνηκε στην αρχή και μέση του καλοκαιριού έπαψε. Παραμένουν μόνο μερικοί διαχρονικά αγωνιστές και θετικά αντιδραστικοί που τολμούν να ξεστομίσουν λέξεις και φράσεις, προσπαθώντας να μας ωθήσουν στην επανάσταση. Γενικά κρύωσε η σούπα. Που οφείλεται;

Ούτε ψυχολόγοι είμαστε ούτε κοινωνιολόγοι (ζητάμε συνεργασία). Προσπαθούμε να καταλάβουμε με τις όποιες γνώσεις έχουμε και πολύ περισσότερο με τη διαίσθησή μας, που οφείλεται αυτή η χαλάρωση. Σε ένα συμπέρασμα μόνο φτάνουμε. Η χαλάρωση αυτή είναι επιβεβλημένη από το σύνολο της εξουσίας, αλλά ΚΑΙ της αντιπολίτευσης. Τα ΜΜΕ δεν προέβαλαν τις τελευταίες 15 ημέρες κάτι που θα μπορούσε να κάνει τον κόσμο να ξεσηκωθεί ή έστω να συνεχίσει να είναι θυμωμένος. Όχι πως δεν υπάρχουν διάφοροι ηλίθιοι – κλόουν στα κανάλια οι οποίοι πετάνε ότι τους κατέβει στο κεφάλι. Αλλά έχει γίνει προφανές ότι γι’ αυτό τους έχουν τα κόμματα. Για να γελάει μαζί τους ο κόσμος. Θα πάρουν ότι τους αξίζει αυτοί. Η ουσία είναι πως η αντιπολίτευση γενικά, δεν επεδίωξε την επανάσταση. Πιστεύουμε πως κάτι ετοιμάζουν. Κάτι για λίγο αργότερα. Πιστεύουμε όμως πως σε κάθε περίπτωση, αν αργήσουν και άλλο, θα πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Τα όρια ξεπεράστηκαν. Η αξιοπρέπεια χάθηκε. Τα περιθώρια εξαντλήθηκαν.

Επανάσταση τώρα. Πιέστε προς κάθε κατεύθυνση. Σε όποιους μπορείτε. Με όποιο τρόπο μπορείτε. Και οπωσδήποτε απαξιώστε όποιο μνημονικό πολιτικό σας πλησιάσει για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Βρίστε τον και φτύστε τον. Να ντραπεί να μιλήσει σε άλλον.

Όλο το άρθρο εδώ.

Η Επανάσταση της Μωρίας.

Πρόκειται περί ηλιθίων. Πρόκειται περί μωρών. Είναι όλοι αυτοί οι οποίοι βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε θέσεις εξουσίας και στηρίζουν συνειδητά την τάξη πραγμάτων που επιβάλλεται στην Ελλάδα. Πρόκειται για πρώην αποτυχημένος δημοσιογράφους, τηλεπαρουσιαστές, τηλεπωλητές, τεμπέληδες που αποφάσισαν να ασχοληθούν με την πολιτική. Μη γελιέστε. Δεν το αποφάσισαν επειδή πείνασαν. Ούτε επειδή αποφάσισαν να σώσουν τον τόπο. Όλοι αυτοί βρέθηκαν στις τωρινές τους θέσεις γιατί κάποιοι τους έβαλαν. Κάποιοι τους προώθησαν.

Ανοίγει το στόμα του κάποιος από αυτούς και χείμαρροι ηλιθιότητας ξεχύνονται. Χάος και θολούρα. Τρέχει η αντιπολίτευση να κατηγορήσει. Τρέχει η κυβέρνηση να υποστηρίξει. Τρέχει ο μωρός να ανασκευάσει, και έτσι περνά ο καιρός. Οι ολετήρες κερδίζουν χρόνο. Οι μωροί αυτοί παίζουν το ρόλο του διασκεδαστή. Στόχος τους βέβαια δεν είναι η ψυχαγωγία, αλλά η ψυχοβλακεία. Αποβλακώνουν και αποπροσανατολίζουν. Είναι ικανό ένα τηλεοπτικό πάνελ αποτελούμενο από σοβαρούς ανθρώπους να μετατραπεί σε μπουρδέλο αρκεί κάποιος γελωτοποιός, επαγγελματίας βλάκας και μωρός να ανοίξει το στόμα του.

Είμαστε σοκαρισμένοι. Σοκ και Δέος. Το σοκ του να συνειδητοποιείς ότι κυβερνάσαι από μωρούς ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΤΟ ΚΡΥΒΟΥΝ ΠΛΕΟΝ.

Say It Loud – I'm βλαξ and I'm Proud

Δεν είναι αστείο. Πρέπει να απαλλαγούμε σύντομα. Και θα γίνει. Γιατί πλέον μας παίρνουν ΚΑΙ τον καναπέ.

Όλο το άρθρο εδώ.