2014

Και μπήκε η νέα χρονιά. Σύμφωνα με το γρηγοριανό ημερολόγιο βρισκόμαστε στο έτος 2014.

Περίπου 2500 χρόνια μετά την Αθηναϊκή δημοκρατία, η Ελληνική δημοκρατία στενάζει, τα κόκαλα των αρχαίων Ελλήνων τρίζουν και το οικοδόμημα της σύγχρονης Ελλάδας καταρρέει.

Περίπου 200 χρόνια μετά την ίδρυση του Νέου Ελληνικού κράτους, το Νέο Ελληνικό κράτος σχεδόν δεν υπάρχει, τα κόκαλα των επαναστατών του ‘21 τρίζουν, και η Βουλή των Ελλήνων έχει μετατραπεί σε βιομηχανία παραγωγής νόμων που κάθε άλλο παρά τα συμφέροντα των Ελλήνων πολιτών εξυπηρετούν.

Περίπου 80 χρόνια μετά το έπος του ‘40, η ιστορία της εισβολής επαναλαμβάνεται, τα κόκαλα των αντιστασιακών τρίζουν και το ΟΧΙ έχει αντικατασταθεί από το “ναι σε όλα” καθώς τα τελεσίγραφα των νεο-εισβολέων υπογράφονται αδιάβαστα.

Περίπου 40 χρόνια μετά το Πολυτεχνείο, η γενιά του Πολυτεχνείου δεν έχει κάτι να δείξει, τρίζουν τα κόκαλά της από το κρύο και προσπαθεί να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Μικρή η διαφορά μεταξύ του τανκ που ρίχνει την πύλη για να δώσει τέλος στην “αναταραχή” και στα μέτρα “τανκ” που η κυβέρνηση ονομάζει “νοικοκύρεμα”.

Το 2014 δεν ξεκινά καλά καθώς νέα μέτρα που περιλαμβάνουν απολύσεις και περικοπές επιδομάτων και μισθών είναι έτοιμα προς εκτέλεση. Ο κατήφορος της Ελλάδας δεν έχει τέλος. Ο ψυχοπαθής πρωθυπουργός δεν αντιλαμβάνεται το περιβάλλον του. Οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης (Άδωνης, Μάκης, Μπένυ) κινούνται μεταξύ ψύχωσης, γελοιότητας και προδοσίας. Το πανελλήνιο παρακολουθεί τα γενόμενα τρομοκρατημένο και αδύναμο να βγάλει συμπέρασμα για το τι συμβαίνει μέσα από αυτή τη σούπα ανακοινώσεων, διαψεύσεων, φημολογίας και βλακείας που του σερβίρουν τα τηλεοπτικά κανάλια. Οι φωνές της λογικής φιμώνονται πίσω από το θόρυβο της βλακείας. Οι χιλιάδες ολιγόμηνες προσλήψεις με εξευτελιστικούς μισθούς φαντάζουν ως σανίδα σωτηρίας για τους ναυαγούς Έλληνες, μόνο που δεν αντιλαμβάνονται ότι οι σανίδες δε σε σώζουν από το μέγεθος των κυμάτων του ωκεανού. Η Τατιάνα μοιράζει euro στην εκπομπή της και το κοινό χειροκροτεί μία βαλίτσα γεμάτη χαρτονομίσματα. Οι γιαγιάδες και οι παππούδες θα ξαναψηφίσουν ΝΔ για να μη τους πάρουν τα σπίτια οι κομμουνιστές πριν προλάβουν οι τράπεζες. Οι βολεμένοι θα ταμπουρωθούν ακόμα πιο πολύ πίσω από το ταμπούρι τους. Οι άνεργοι θα κάνουν τα πάντα προκειμένου να βγάλουν ένα euro και θα πιστέψουν τον οποιοδήποτε τους πει το οτιδήποτε. Η αθλιότητα και η εξαθλίωση έγινε η ζωή μας. <<Και μη χειρότερα>> είναι το σύνθημα και πάνω σ’ αυτό θυσιάζονται άνθρωποι στην κυριολεξία. Το φως στην άκρη του τούνελ ΠΡΕΠΕΙ να πιστέψουμε ότι είναι το φως του ήλιου όσο και αν σφυρίζει δαιμονισμένα το τρένο που έρχεται καταπάνω μας. Η τρόικα δεν είναι τίποτε άλλο παρά άψυχα σκατόψυχα ρομπότ σταλμένα από άλλα άψυχα σκατόψυχα ρομπότ τα οποία συνομιλούν με τα εγχώρια άψυχα σκατόψυχα ρομπότ που ως σκοπό έχουν να σώσουν τις άψυχες σκατόψυχες τράπεζες. Οι διανοούμενοι, καλλιτέχνες και λοιποί “ανωτέρου” επιπέδου Έλληνες προτιμούν τη σιωπή αδιαφορώντας για το έργο που παίζεται μπροστά τους, καθώς κανένας τους δεν δήλωσε την παραμικρή δυσαρέσκεια. Εξαίρεση αποτέλεσε ο Μίκης, μέχρι που μας σιχτίρισε όλους πρόσφατα και αποφάσισε να αποχωρίσει από την ενεργό δράση.

Ωωωωωχ αδερφέ... Τι μας λες τώρα; Τι θες να καταλάβω; Μήπως ήξερα τι έκανα; Ήξερα ποιον ψήφιζα; Ήξερα τι έβλεπα στην TV; Ήξερα που θα φτάσει το χρέος μου στην τράπεζα; Με είχε υποψιάσει κάποιος; Με είχαν μάθει στο σπίτι να προβλέπω και να κρίνω; Με είχαν μάθει στο σχολείο να σκέφτομαι γόνιμα και να προλαμβάνω; Μου είχε πει κάποιος να διαβάζω βιβλία για προσωπική ευχαρίστηση και όχι διότι θα εξεταστώ; Που να βρω τη δύναμη να αντιδράσω; Πως να επαναστατήσω; Με ρώτησε κανένας για όλα αυτά;

Με ρώτησε κανένας;.................. ... ...

.................................................... ... ...

.................................................... ... ...

Τώρα κάθομαι τρομαγμένος σε μία άκρη και φοβάμαι να μη χάσω.... Να μη χάσω τι άλλο; Να μη χάσω τι ακόμα; Ούτε αξιοπρέπεια, ούτε χρήματα, ούτε μέλλον έχω. Πόσο ντρέπομαι. Δεν αντέχω. Άλλος ένας χρόνος αβεβαιότητας και αγωνίας έρχεται. Θα αντέξω;

Όλο το άρθρο εδώ.

Τα δύο και μισό χρόνια.

Αδέλφια, δύο και μισό χρόνια μας έμειναν. Πεποίθησή μας είναι πλέον ότι, η μεγάλη αλλαγή στην Ελλάδα θα γίνει σε δύο και μισό χρόνια. Και αυτό γιατί η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Η ελπίδα είναι ένα άκρως ανθεκτικό “πλάσμα”. Αντέχει, διαρκεί, δε φθείρεται. Ακόμα και όταν ΟΛΑ γύρω μας δείχνουν το αντίθετο, ακόμα και όταν η λογική συμπεραίνει το αντίθετο, η ελπίδα εξακολουθεί να κρατά τη θέση της.

Ας δούμε τα πράγματα από τη λογική σκοπιά και ας προσπαθήσουμε να αποδείξουμε το πότε και πως η ελπίδα θα πεθάνει και τι θα πάρει τη θέση της. Το κείμενο είναι μεγάλο, αλλά έχετε δύο και μισό χρόνια μπροστά σας να το διαβάσετε.

Αρχικά ΕΛΠΙΖΑΜΕ πως η κατανόηση του πόσο βαθιά χωμένοι είμαστε στο βούρκο θα μας κάνει να αλλάξουμε. Όχι μόνο εμάς τους πολίτες, αλλά και αυτούς που μας έριξαν στο βούρκο. Τους πολιτικούς δηλαδή. Έτσι αναθέσαμε σε αυτούς που μας έφτασαν εδώ να μας βγάλουν και από εδώ ΕΛΠΙΖΟΝΤΑΣ απλά πως αυτή τη φορά τα κακά παιδιά θα μεταμορφωθούν σε καλά παιδιά. ΦΕΥ. Εδώ έγιναν δύο λάθη.

Πρώτα εμείς (οι πολίτες) ξαναστηρίξαμε αυτούς που μας κατέστρεψαν ΕΛΠΙΖΟΝΤΑΣ ότι δε θα το ξανακάνουν. Ενδείξεις μεταμέλειας δεν είχαμε. Ενδείξεις συμμόρφωσης δεν είχαμε. Ενδείξεις αλλαγής πλεύσης δεν είχαμε. Απλά ΕΛΠΙΖΑΜΕ.

Κατά δεύτερον οι πολιτικοί εξακολούθησαν να λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο ΕΛΠΙΖΟΝΤΑΣ ότι αυτή τη φορά κάτι θα αλλάξει. Οι πολιτικοί μας δεν έκαναν τα τελευταία χρόνια κάτι διαφορετικό από αυτό που έκαναν όλα τα περασμένα χρόνια. Εξακολουθούν δηλαδή να εφαρμόζουν αντιλαϊκές πολιτικές με την ανοχή ή την προτροπή ή την επιβολή τους από δυνάμεις εκτός του κοινοβουλίου (εγχώριες ή από το εξωτερικό). Το να κόβεις το χρήμα στον κοσμάκη είναι εξίσου αντιλαϊκό, ηλίθιο, και αναποτελεσματικό μακροχρόνια, με το να δίνεις απλόχερα χρήμα όπως συνέβαινε μέχρι πριν λίγα χρόνια. Οι πολιτικοί λοιπόν το μόνο που ήξεραν να κάνουν είναι η εξής απλή κίνηση. Να ανοίγουν τη βαλβίδα που ρέει το χρήμα. Και τώρα, έμαθαν και μία άλλη κίνηση. Να κλείνουν τη βαλβίδα που ρέει το χρήμα. ΕΛΠΙΖΟΥΝ έτσι να τακτοποιήσουν όσα δεν μπόρεσαν να τακτοποιήσουν στο παρελθόν. Τα αποτελέσματα τα βλέπετε. Λύση δεν υπάρχει. Η λογική λέει ότι με αυτούς στην εξουσία δε θα υπάρξει λύση. Η ελπίδα λοιπόν ότι οι ο “λύκος μπορεί να φυλάξει τα πρόβατα”, πέθανε.

Στη μέση της κρίσης άρχισε να γίνεται κατανοητό και προφανές σε όλο και περισσότερους πολίτες ότι είναι ανάγκη να στραφούν σε άλλους χώρους για λύσεις.

• Η παιδεία που μας παρείχαν τόσα χρόνια τα σχολεία μας δεν μας άφησε άλλη επιλογή.
• Οι ταινιούλες με το Rambo, το Schwarzenegger και τον Bruce Willis μας έμαθαν ότι τα προβλήματα λύνονται με ένα καλό πιστόλι χειρός.
• Οι εξαθλιωμένοι και φοβισμένοι τσίμπησαν το δόλωμα.

Έτσι διεστάλη το ιδεολογικό κίνημα της Χρυσής Αυγής (Χ.Α.). ΕΛΠΙΔΑ όλων μας (και θα το δικαιολογήσω) ήταν αυτή η μεταστροφή να ταρακουνήσει το πολιτικό σύστημα. Κανείς δεν ήλπιζε ότι η χρυσή αυγή θα κυβερνήσει, αλλά από την άλλη αποτελούσε κάτι σαν καθρέφτη όπου όταν κοιτιόσουν έβλεπες την ασχήμια κάτω από τα όμορφα ρούχα και το μέικ απ. Και ήταν σοβαρά μεγάλος καθρέφτης. Και αυτό διότι η δύναμη της Χ.Α. δεν ήταν απλά τα ποσοστά της στις εκλογές. Έστω στιγμιαία υποστηρίχθηκε από πολλαπλάσιο κόσμο από αυτόν που την ψήφισε. Εκφράσεις όπως “καλά να πάθουν” (για τους πολιτικούς του συστήματος), το χαμόγελό μας όταν τα έχωναν σε κάποιους, η “ανακούφισή” μας όταν εξαφανίζονταν ορδές αλλοδαπών από τους δρόμους, η αδράνειά μας όταν ξήλωναν τους παράνομους πάγκους, αποτελούσαν ΨΗΦΟ προς τη Χ.Α. Δυστυχώς η έκφραση “Θα φέρω τη χρυσή αυγή...” προκειμένου να εκφοβίσουμε κάποιους, ακούστηκε από πολλά χείλη. Τελικά κανένας δε συγκινήθηκε από τον τσαμπουκαλισμό των ενεργών στελεχών της Χ.Α. ούτε από τη σιωπηρό ψήφο της κοινωνίας ώστε να αλλάξει κάτι. Απλά τους μπουζουριάσανε και η ΕΛΠΙΔΑ πως κάτι θα αλλάξει, πέθανε.

Και συνεχίζουν οι λύκοι–πολιτικοί το έργο τους ασυγκράτητοι. Βρισκόμαστε στο 2013 προς 2014 και η ΕΛΠΙΔΑ μας ότι κάτι θα φανεί στο τέλος κάποιου τούνελ ακόμα ζει. Μεταλλαγμένη η ΕΛΠΙΔΑ. Οπωσδήποτε μεταλλαγμένη. Αλλά ΕΛΠΙΔΑ. Δυστυχώς μία απροσδιόριστη ευχούλα, μίζερη και τρεμάμενη. Όχι μία πεποίθηση, ισχυρή και ακλόνητη.

Και τότε ανακαλύψαμε τον Αλέξη Τσίπρα.

“Επανάσταση” θα είπαμε μερικοί. “Επανάσταση”. Αξιωματική αντιπολίτευση στην Ελλάδα της κρίσης ένα καθαρά αριστερό κόμμα. ΕΛΠΙΔΑ. Πολύ ΕΛΠΙΔΑ. Μα πάρα πολύ ΕΛΠΙΔΑ. Και θα μας βγάλει από τα μνημόνια. Και θα σβήσει το χρέος, και θα βάλει στη φυλακή αυτούς που μας κατέστρεψαν, και θα πάρει πίσω το δάνειο από τους Γερμανούς. ΕΛΠΙΔΑ. Πάρτε ΕΛΠΙΔΑ.

Και τώρα; Τι;. Μαλάκωσε. Μαλάκωσε πολύ. Τώρα τα μαζεύει. Τώρα ο Αλέξης Τσίπρας γίνεται ποιο ήπιος. Όχι ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης. Μερικοί ίσως να μην ήξεραν και ποιο κόμμα ηγείται ο Αλέξης. Έχει το πλεονέκτημα να τον ξέρουν με το όνομά του. Η επόμενη κυβέρνηση θα είναι κυβέρνηση Τσίπρα. Όποτε γίνουν εκλογές ή όποτε βρει το θάρρος να κάνει εκλογές ο Αλέξης Τσίπρας. Προς το παρόν όλες οι ΕΛΠΙΔΕΣ αφήνονται πάνω του. Και είναι απλά ΕΛΠΙΔΕΣ διότι δεν γνωρίζουμε τι μπορεί να καταφέρει σε πραγματικές συνθήκες. Τουλάχιστον στην Περίπτωση Τσίπρα οι ΕΛΠΙΔΕΣ μοιάζουν να έχουν κάποια βάση, αν και ο ίδιος μας λέει τελικά να μην έχουμε και πολλές προσδοκίες.

Τελικά τα πράγματα θα εξελιχθούν ως εξής: Η επόμενη κυβέρνηση θα είναι κυβέρνηση Τσίπρα. Μετά θα χρειαστούμε δύο χρόνια ακόμα να χωνέψουμε ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα. Ότι δηλαδή το σύστημα (πολιτικό, χρηματοοικονομικό κ.λ.π.) είναι αδύνατο να λύσει το οποιοδήποτε πρόβλημα. Και τότε η ΕΛΠΙΔΑ θα έχει πεθάνει. Οριστικά. Και τότε θα πρέπει να σηκωθείς από τον καναπέ σου ρε φίλε. Και να κάνεις κάτι.

Πρόσεξε μόνο το σύντομο της μνήμης σου. Να θυμάσαι και να βγάζεις συμπεράσματα. Να μην ξεχνάς. Να μην πιστέψεις τον Επόμενο Σαμαρά, Μιχαλολιάκο, Τσίπρα, Καραμανλή... Να πιστέψεις στις δυνάμεις σου. “Άμα δε βρέξεις κώλο δεν έχει ψάρι”.

Καλή λευτεριά αδέρφια.

Όλο το άρθρο εδώ.

Δημοψήφισμα για τις πίτες

Δημοψήφισμα για τις πίτες.


Ολοκληρώθηκε πριν λίγο και τα αποτελέσματα είναι:

Μαρίνα 43% (65)
Νικητάκος 1% (3)
Στη Λεοφώρο 2% (4)
Αντωνίου 7% (11)
Το καινούριο 31% (47)
Η μάνα μου 11% (18)
Δε γνωρίζω / δεν απαντώ 1% (3)

Σύνολο ψήφων 151

Όλο το άρθρο εδώ.

Ευχαριστώντας τους Βαρβάρους...

Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.
Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.
Κωνσταντίνος Καβάφης «Περιμένοντας τους Βαρβάρους»

Καθώς ο σταϕιδότρυγος προχωράει και πλησιάζει προς το τέλος του και εν όψει του δυναμικού αμπελότρυγου που αφορά την πλειοψηφία των αγροτών της Νεμέας, δύο είναι τα χαρακτηριστικά που σου κάνουν εντύπωση είτε κατοικείς μόνιμα στην περιοχή είτε την επισκέπτεσαι για πρώτη φορά.

Η μυρωδιά της απλωμένη σταφίδας και το θέαμα του νυφοπάζαρου των εργατών.

Το μεν πρώτο πάντα το είχα στο νου μου ως σήμα κατατεθέν για την έναρξη του φθινοπώρου, μαζί με τη μυρωδιά από τη ζύμωση του κρασιού που θα ακολουθήσει τον αμπελότρυγο.

Θυμάμαι επίσης τον εαυτό μου μικρό παιδί στο αμπέλι και μετά στο αλώνι να βοηθάω τους γονείς μου, βλέποντας τον όλο θέμα του τρύγου περισσότερο σαν παιχνίδι παρά σαν δουλειά. Αυτό όμως που περισσότερο θυμάμαι είναι τον πατέρα μου να μου λέει ύστερα από μια κουραστική μέρα στο κτήμα:

<<Κοίτα πως είναι η δουλειά στο αμπέλι. Εγώ σου δίνω το δικαίωμα να σπουδάσεις, αν δε θες να "μάθεις γράμματα" κοίτα πως θα είναι η ζωή σου. Διάλεξε λοιπόν.>>

Τα λόγια του με έχουν σημαδέψει εδώ και 30 χρόνια. Επέλεξα. Προσπάθησα πολύ και έμαθα και τα 24 γράμματα, σπούδασα με το μόχθο του πατέρα μου και αυτός μου έκανε τη χάρη να μη μου ζητήσει από τότε να τον βοηθήσω στα κτήματα του... Η συμφωνία είχε ολοκληρωθεί.

Είμαι λοιπόν σιωπηλός συνένοχος για το συνονθύλευμα εργατών που αντικρίζεις τα πρωινά στους δρόμους της Νεμέας. Είμαι η κρυφή αιτία που για τουλάχιστον δυο μήνες το χρόνο φοβάσαι να περπατήσεις τα βράδια και κλειδαμπαρώνεσαι μόλις πέσει ο ήλιος. Είμαι αυτός που ανάγκασε ανθρώπους με διαφορετικές λαλιές να βρίσκουν κατάλυμα σε εγκαταλελειμμένες κατοικίες και σε πάρκα για ένα μεροκάματο στον κάμπο της Νεμέας. Είμαι αυτός που βολεύτηκε και διάλεξε τον εύκολο δρόμο των σπουδών και της ανεργίας παρά τον αγώνα της καλλιέργειας της γης. Μπορώ να πω πως πλέον βλέπω με συμπάθεια την παρουσία των ανθρώπων αυτών στη Νεμέα. Κάνουν όλη τη βρώμικη δουλειά για μένα, βοηθούν και στην κίνηση χρήματος σε περίπτερα και Σούπερ Μάρκετ, και τον Οκτώβρη που θα φύγουν η απουσία τους θα είναι αισθητή. Για μένα... Μπορεί να μην έβαλα πουθενά την υπογραφή μου, αλλά συναίνεσα και συναινώ εδώ και χρόνια, χωρίς να μπορείς να μου ζητήσεις το λόγο, χωρίς να ζήτησε κανείς αυτή μου την ομολογία. Και ξέρεις γιατί; Γιατί οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις...

ΥΠΟΓΡΑΦΉ
Ένας ΑΝΕΥΘΥΝΟΣ πολίτης της Νεμέας

(Ζητάμε συγνώμη από τον αποστολέα διότι αν και μας έχει δώσει το κείμενο από τις 23-08 το είδαμε μόλις σήμερα.)

Όλο το άρθρο εδώ.

Η αξιοποίηση της Νεμέας (μας) β'.

Άρχισε να αξιοποιείται ο χώρος γύρω από την προς κατασκευή πλατεία απέναντι από το Δημαρχείο Νεμέας. Φανταστική ιδέα να χωθεί το περίπτερο πάνω στον πεζόδρομο. Μπράβο σας.
Θυμάστε έτσι; Μιλάμε για την πλατεία αυτή που "έρχεται και να τονώσει την αυτοπεποίθηση των Νεμεατών και νααα ααα... αποδώσει σε αυτούς τους ανθρώπους αυτό πουυυ που χρειάζεται".
http://nemeaniouz.blogspot.com/2013/07/blog-post_25.html

Όλο το άρθρο εδώ.

Αλληλούια

Κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, η ομάδα του Νεμέα Νιουζ κάναμε την καθιερωμένη μας επίσκεψη στη μονή της Οσίας Μισητής της Εκδικούσας στα Αιτολικά όρη. Το ταξίδι δύσκολο, μιας και τα τελευταία 15 χιλιόμετρα της διαδρομής είναι μη προσβάσιμα σε αυτοκίνητο, ενώ στα 4 προς το τέλος ούτε το γαϊδούρι δεν πατά και έπρεπε να τα κάνουμε με τα πόδια. Μετά από 7 ώρες λοιπόν πατήσαμε το πόδι μας στη μονή κατάκοποι αλλά γεμάτοι χαρά που καταφέραμε και φέτος να προσκυνήσουμε. Ο ήλιος είχε αρχίσει να δύει και έτσι είχαμε την ευκαιρία να παραβρεθούμε στον εσπερινό. Η κατάνυξη και η μυσταγωγία μας παρέσυραν αμέσως.

Σε λίγα λεπτά όλη η επιρροή του σύγχρονου πολιτισμού, όλη η επιρροή της καθημερινότητάς μας διαλύθηκε και γίναμε ένα με το γυναικείο πλήθος των μοναχών που γέμιζε το ναό (αναφέραμε ότι το μοναστήρι είναι γυναικείο;).

Ο εσπερινός τελείωσε (συντομότερα απ’ ότι συνήθως) και μεταβήκαμε στην τραπεζαρία για το λιτό όπως πάντα βραδινό. Το μενού περιλάμβανε μία ελαφριά σούπα από μανιτάρια με μπόλικο καρύκευμα, σκόρδα, παστές ελιές και λίγο κόκκινο κρασί που είχαμε φέρει μαζί μας (να μην πάμε με άδεια χέρια). “Πολύ αφροδισιακό το φαγητό...” ψιθύρισα στο διπλανό μου και αυτός συμφώνησε την ώρα που μία από τις μοναχές τον κάρφωνε με το βλέμμα της.

Το βραδινό τελείωσε γρήγορα. Οι μοναχές αποσύρθηκαν στα κελιά τους για προσευχή και εμείς στα δικά μας για ξεκούραση. Μας πήρε αμέσως ο ύπνος. Ύπνος βαθύς. Ύπνος γεμάτος όνειρα. Όνειρα που δεν απείχαν από το όραμα. Όνειρα τόσο ρεαλιστικά ώστε το πρωί έπρεπε να συζητήσουμε ο ένας με τον άλλον το τι είδαμε για να καταφέρουμε να αποσυνδέσουμε την αλήθεια από το όνειρο. Αυτό στάθηκε αδύνατο. Όλοι είδαμε το ίδιο όραμα...

«Λίγο αφότου μας είχε πάρει ο ύπνος η πόρτα του δωματίου όπου βρισκόμασταν άνοιξε χωρίς να κάνει τον παραμικρό θόρυβο καθώς ήταν φρεσκολαδωμένη. Μία μία, πέντε μοναχές, νεαρές παρθένες προχώρησαν στο εσωτερικό. Δεν εκπλαγήκαμε. Έτσι είχε γίνει και πέρσι αλλά ήταν 7. Δεν πειράζει. Η τελευταία έκλεισε την πόρτα. Το άρωμα του σαπουνιού από τα ενδύματά τους ανακατευόταν με τη φρεσκάδα της καθαρής τους σάρκας. Τα μαλλιά τους ήταν ακόμα νωπά. Ένα κορδόνι κρατούσε τα ράσα πάνω τους και το έλυσαν αμέσως. Το φως των λιγοστών κεριών ήταν αρκετό για να αποκαλύψει την τελειότητα της σιλουέτας των σωμάτων τους. Οι κινήσεις τους αργές σε ρυθμό ιεροτελεστίας. Μας πλησίασαν στα κρεβάτια μας και ανέβηκαν από πάνω. Το βραδινό φαγητό ελαφρύ και πικάντικο βοήθησε πολύ. Οι μοναχές με κάθε τους κίνηση απολάμβαναν το κάθε δευτερόλεπτο όπως και εμείς άλλωστε. Αργά στην αρχή. Ο ρυθμός συνεχώς γινόταν γρηγορότερος και γρηγορότερος μέχρι που οι μοναχές, συγχρονισμένα, ήταν έτοιμες να φτάσουν στην κορύφωση. Αλλά η κορύφωση δεν ήταν αυτό που περιμέναμε. Αυτό που περιμέναμε ήταν ο ”χρησμός”.

Το ετήσιο ταξίδι μας στη μονή δεν είχε ως σκοπό τη σεξουαλική απόλαυση. Σκοπός μας ήταν να πάρουμε το χρησμό από τις μοναχές για το επόμενο έτος. Η επαφή μαζί τους εξυπηρετούσε αυτό το σκοπό και μόνο. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

Οι μοναχές που μέχρι εκείνη την ώρα δεν είχαν βγάλει την παραμικρή φωνή, αν και τα πρόσωπά τους έδειχναν το πόσο το απολάμβαναν, καθώς έφτασαν στην κορύφωση άρχισαν να ξεστομίζουν το χρησμό όλες μαζί:

“Τιμωρία θα πέσει... Τιμωρία και οργή σε όσους βιάζουν τους ανθρώπους. Σε όσους βιάζουν τις ψυχές και τις ζωές τους. Κατάρα πέφτει από τους ουρανούς πάνω τους. Κατάρα να μη σαπίζουν. Κατάρα στα κορμιά τους να παραμείνουν άθικτα μέσα στους τάφους τους. Όσοι βίασαν την ψυχή του άλλου θα πεθάνουν αλλά το σώμα τους ΔΕ θα σαπίζει. Μέσα στο χώμα θα παραμένει άθικτο. Και θα περιμένει. Θα περιμένει τη στιγμή που οι βιασμένοι θα βιάσουν. Οι βιασμένοι θα ξεθάψουν τα κορμιά αυτών και θα τα βιάσουν. Παράφυση... Όπως τους αξίζει. Και αυτοί, αν και νεκροί, θα νοιώθουν. Θα νοιώθουν τον κάθε πόνο. Θα νοιώθουν το κάθε δευτερόλεπτο του βιασμού τους από τον καθένα ξεχωριστά και όλους μαζί. Και έτσι θα υπάρξει ισορροπία. Αναλογία. Διότι “Εν αρχή ην ο Λόγος”. Η αναλογία διαταράχτηκε και θα αποκατασταθεί.”.

Με τα λόγια αυτά οι μοναχές ολοκλήρωσαν. Εμείς πέσαμε σε λήθαργο και το πρωινό μας βρήκε στο γραφείο της Ηγουμένης της Μονής η οποία μας παρακαλούσε να φύγουμε διότι οι μοναχές ένοιωθαν έντονη την επιθυμία να βγάλουν χρησμούς. Μέχρι το μεσημέρι είχαμε φύγει.

Καλή λευτεριά αδέρφια.

Όλο το άρθρο εδώ.

Τι σημαίνει ανταγωνισμός;

Κουκιά μετρημένα η οικονομία. Τόσα τα αγαθά, τόσα τα λεφτά. Όποιος έχει τα λεφτά έχει και τα αγαθά. Απλό μέχρι εδώ.

Πώς αποκτάς τα λεφτά; Με την εργασία ή τα κλέβεις.

Πως αποκτάς τα αγαθά; Αγοράζοντάς τα ή τα κλέβεις.

Η κλεψιά βέβαια είναι αθέμιτη (“ού κλέψεις”, Είπε). Η δουλειά είναι καλή. Και ο ανταγωνισμός θεμιτός. Όμως σε μία κοινωνία όπου τα αγαθά ΔΕ φτάνουν για όλους (αν έφταναν ΔΕ θα κόστιζαν), κάποιοι τα αποκτούν και κάποιοι δεν τα αποκτούν. Ο καλύτερος στη δουλειά του έχει και ο άλλος, ο όχι τόσο καλός, δεν έχει. Ανοίγεις δηλαδή εσύ ένα μαγαζί, μία επιχείρηση και είσαι πολύ καλός. Και έχεις πελατεία και οικονομάς τα φράγκα και περνάς καλά αφού αγοράζεις όλα τα αγαθά. Ο άλλος που έχει το ίδιο μαγαζί και δεν είναι τόσο καλός όσο εσύ δεν έχει πελατεία και πάει αργά ή γρήγορα για κλείσιμο. Προσοχή εδώ. Αυτός που πάει για κλείσιμο δεν είναι κακός στη δουλειά του. Απλά δεν είναι όσο καλός είσαι εσύ. Τελικά τον “κλείνεις” επειδή είσαι ανταγωνιστικός και αυτός βρίσκεται χωρίς δουλειά, άρα χωρίς χρήμα, άρα χωρίς πρόσβαση στα αγαθά. Τότε εσύ θεωρείσαι επιτυχημένος επαγγελματίας. Έδρασες ανταγωνιστικά και πέτυχες στο επιχείρημά σου.

Ας σκεφτούμε αυτό τώρα:

Αν δεν ήσουν ανταγωνιστής αυτού που έκλεισε, αλλά ήσουν κλέφτης και τον έκλεβες για να ζήσεις εσύ, και αυτός καταστρεφόταν, τότε κατακρίνεσαι. Είσαι εγκληματίας και φυλακίζεσαι.

Αν τον ανταγωνιστείς και αυτός κλείσει, τότε είσαι πετυχημένος και επιβραβεύεσαι. Είσαι παράδειγμα προς μίμηση.

Αν κλέψεις για να ζήσεις και ο άλλος φτωχύνει, είσαι εγκληματίας.

Αν είσαι ανταγωνιστικός και ο άλλος φτωχύνει, είσαι πετυχυμένος.

Εξ ορισμού λοιπόν σε μία κοινωνία όπου τα αγαθά ΔΕ βρίσκονται σε επάρκεια, ο ανταγωνισμός είναι μία αποδεκτή μέθοδος εξόντωσης η οποία διδάσκεται στα σχολεία, και επιβραβεύεται. Ο ανταγωνισμός είναι μία ακόμα απόδειξη ότι η εποχή όπου οι άνθρωποι ζούσαν σε σπηλιές δεν είναι μακρινή. Είναι η τωρινή εποχή και εσύ που κινείσαι, ζεις και δρας στο πνεύμα της εποχής δεν απέχεις από το αγρίμι.

Καλή λευτεριά αδέλφια.

Όλο το άρθρο εδώ.