Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία.

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πλέον! Είναι πραγματικότητα, ναι ζούμε σε μια κοινωνία που συνεχώς παρακμάζει! Χωρίς καμιά υπερβολή σ’ όλους τους τομείς, σε όλα. Προσπαθούμε συνεχώς να ξεφύγουμε απ’ την συνεχή πτώση άλλα αυτή είναι αναπόφευκτη. Δυστυχώς άλλα ο πλανήτης Γη έχει συγκεκριμένους πόρους και δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις άρρωστες ορέξεις μας! Και τώρα τι; Μάλλον η σύγχυση, η τρελά και οι σπασμωδικές κινήσεις σε όλες μας τις ενέργειες! Παντού.

Για παράδειγμα:

Η πολιτεία τα προηγούμενα χρονιά μας μιλούσε για αποκέντρωση τώρα τα κλείνει όλα και τα μαζεύει στις πόλεις για οικονομία! Μας καθοδηγούσε στο δρόμο της οικονομικής ανάπτυξης που ήταν βασισμένη σε έναν ψεύτικο δανεισμό με ψεύτικα ανύπαρκτα λογιστικά χρήματα. Νομοθετούσε και πρόσταζε γενική επίθεση στον ανταγωνισμό κάνοντάς μας όλους ανταγωνιστικούς προσωρινούς επιχειρηματίες! Εμείς μην έχοντας άλλη επιλογή ακολουθούσαμε, γιατί αλλιώς ήμασταν έξω απ το παιχνίδι. Γενικώς βιώσαμε και βιώνουμε εκατομμύρια αντιφάσεις που μας οδηγούν στην πλήρη παράκρουση. Το θέμα είναι ότι τώρα που κάνεις δεν βρίσκει ένα σταθερό περιβάλλον, οι νομοθέτες και οι επιβλέποντες του σάπιου αυτού συστήματος που υπηρέτησαν δυο σκοπούς, την απόκτηση πλούτου και την καύλα τους για αναγνώριση και επιβράβευση, γυρίζουν και ρίχνουν ευθύνες στις μάζες που τους πίστεψαν και τους ακολούθησαν γιατί πίστευαν και αυτές ότι η ανάπτυξη θα είναι στους αιώνες των αιώνων αμήν!

Και τώρα τι; Τώρα μαζεύουμε ότι σκορπίσαμε και κάνουμε λιτότητα; Δε νομίζω! Αντιφάσεις παντού, τα βουνά γεμίζουν ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά πάρκα για παράγωγη ενεργείας που δεν χρειάζεται πουθενά! Προγράμματα ΕΣΠΑ, κατασκευή δρόμων χωρίς αυτοκίνητα γιατί τα καύσιμα είναι πλέον πολυτέλεια,πλατείες για έρημες πόλεις που οι πολίτες τους δεν έχουν δυνατότητα να πιουν καφέ και να τις απολαύσουν γιατί προσπαθούν να σώσουν το σπίτι τους από τον πλειστηριασμό. Γιατί όλα αυτά; Κάποιος ίσως ισχυριστεί ότι είναι μέρος της ανάπτυξης και εργασίας για κάποιους, είναι όμως προφανές ότι το ερώτημα απαντάται. Όταν πεινάς και ο λαός σου και το κράτος σου χάνεται δεν φτιάχνεις πλατείες δρόμους και φωτοβολταϊκά πάρκα, ειναι σαν να σου παίρνει το σπίτι σου η τράπεζα και εσύ να φτιάχνεις γκαζόν στον κήπο. Μάλλον εξαργυρώνονται οι τελευταίες επιταγές σε διεστραμμένους επιχειρηματικούς κύκλους, που μάλλον σκέφτονται να βάλουν τα εκατομμύρια ευρό στη τσέπη και να μετοικίσουν στο φεγγάρι.

Αλλάξτε ρώτα, πάρτε το αλλιώς, αποφασίστε και χαράξτε σταθερή πορεία γιατί με τις μεθόδους αυτές σε λίγο θα αποτελούμε όλοι παρελθόν!!!!!!

 Βαγγέλης Μαλακός

Όλο το άρθρο εδώ.

Στη Νεμέα του 2000...(π.Χ)

Μια εικόνα, 1000 μούτζες!!!

Δε θα πω πολλά...Δυο πραγματάκια θέλω να τονίσω μονάχα.
Δε φτάνει που ο δρόμος εκεί στο δέλτα (εκεί που κολλάνε τις αφίσες για τα πανηγύρια ρε παιδάκι μου) έχει μείνει στο έλεος του θέου..
Δε φτάνει που η Παναγία (ως ναός και όχι ως πρόσωπο) έχει πάρει τη κάτω βόλτα, απαγορεύοντας σε εμάς τους πιστούς να πάμε να προσκυνήσουμε...
Δε φτάνει που τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια τα σπάσαμε για πάρτη σας...
Τόσες εργασίες ταυτόχρονα δε μπορεί να τις εκτελέσει ούτε το Galaxy S4 και θα τα καταφέρει ο "εκείνος";;;

Στη Νεμέα του 2000...(π.Χ)

Καλή λευτεριά...

Όλο το άρθρο εδώ.

Ανάπτυξη

Ανάπτυξη… Η μεγαλύτερη επιτυχία ως ώρα είναι ότι κατάφερε να γίνει πιο σύντομο ανέκδοτο από το «λεφτά υπάρχουν».

Όταν απολύονται εργαζόμενοι, όταν κλείνουν μαγαζιά και επιχειρήσεις, όταν κόβονται μισθοί και συντάξεις, όταν φορολογούνται ακόμα και τα παιδιά, όταν κλείνουν σχολεία και νοσοκομεία, όταν συρρικνώνεται η αγροτική παραγωγή, όταν ξεπουλιέται η Δημόσια περιουσία, όταν νοικοκυριά δεν έχουν ρεύμα, όταν αυτοκτονούν χιλιάδες άνθρωποι για ποια ανάπτυξη μιλάνε;

Αν η «ανάπτυξη» που εννοούν είναι να γεμίσει η ύπαιθρος με τσίγκινα τωλ που από κάτω θα δουλεύουν χιλιάδες εργαζόμενοι σε μια γραμμή παραγωγής πολυεθνικής εταιρίας για 200 ευρώ το μήνα τότε, και συγνώμη για την έκφραση, να την βάλουν στον κώλο τους…

Αν η ανάπτυξη που εννοούν είναι να μου κατασχέσει η τράπεζα το σπίτι μου για λογαριασμό του Γερμανού, Γάλλου ή όποιου άλλου έδωσε τα πακέτα στήριξής τους αγοράζοντας και τις υποθήκες τότε επίσης να την βάλουν στον κώλο τους…

Φυσικά για όλα αυτά κάποιοι φταίνε… Και επειδή η λογική λέει ότι ο φταίχτης πληρώνει τότε ας τους ονοματίσουμε...

Φταίνε οι Δημόσιοι υπάλληλοι! Φταίνε οι εργαζόμενοι στους Δήμους! Φταίνε οι αγρότες! Φταίνε οι ελεύθεροι επαγγελματίες! Φταίνε οι πολύτεκνοι! Φταίνε οι συνταξιούχοι! Φταίνε τα ΑΜΕΑ! Φταίνε οι χήρες και τα ορφανά όσων αυτοκτόνησαν…

ΔΕΝ φταίνε αυτοί που τζογάρησαν τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων στη φούσκα του Χρηματιστηρίου

ΔΕΝ φταίνε αυτοί που σπατάλησαν πακτωλό δις σε υπερκοστολογημένα εξοπλιστικά προγράμματα (με την ανάλογη μίζα)

ΔΕΝ φταίνε αυτοί που δεν εισέπραξαν δραχμή (ή ευρώ) για φόρους από τους καναλάρχες (με την ανάλογη στήριξη)

ΔΕΝ φταίνε αυτοί που έδιναν τα μεγάλα έργα υπερτιμολογημένα με απευθείας αναθέσεις στους νταβατζήδες του τόπου (έχουν και κανάλια)

ΔΕΝ φταίνε αυτοί που κατέστρεψαν Υγεία και Παιδεία μη μπορώντας τόσα χρόνια να φτιάξουν ένα δίκαιο και σταθερό σύστημα

ΔΕΝ φταίνε αυτοί που τόσα χρόνια έβαζαν χέρι στους Δημόσιους Οργανισμούς για να κάνουν χατίρια σε «κολλητούς» και τοπικούς κομματάρχες

ΔΕΝ φταίνε αυτοί που άφησαν ασύδοτες τις τράπεζες χωρίς κανέναν έλεγχο να κάνουν ότι γουστάρουν τόσα χρόνια

ΔΕΝ φταίνε αυτοί γιατί οι ίδιοι ψήφισαν νόμο που λέει ότι ΔΕΝ φταίνε!

Εξάλλου στο λένε καθαρά... Στο πετάνε στα μούτρα! ΕΣΥ ΦΤΑΙΣ… ΟΧΙ ΕΜΕΙΣ…

Και τους νομιμοποιείς να στο λένε αφού τους ξαναψηφίζεις και τους ξαναψηφίζεις και τους ξαναψηφίζεις…

Υπογραφή:

"Ελεύθερος Στοχαστης"

Όλο το άρθρο εδώ.

R-complex

Ξέρετε τι είναι το R-complex;

R-complex = Reptil complex = Ερπετικό Σύμπλεγμα

Ο Ερπετικός εγκέφαλος υπάρχει και είναι σχεδόν όμοιος σε όλα τα είδη των ζώων, πουλιών και ερπετών που ζουν σήμερα στη γη. Οι λειτουργίες του είναι απλές και σχετίζονται αποκλειστικά με την επιβίωση: Η πείνα, το σεξ, ο φόβος, η αντίδραση «μάχης - αποφυγής», η υπεράσπιση του προσωπικού μας εδάφους, το να είσαι ασφαλής, ο έλεγχος της θερμοκρασίας.

Ε, ρε γλέντια.

Περισσότερα σε νέο άρθρο σύντομα.

Όλο το άρθρο εδώ.

Επίκαιρα Ανεπίκαιρο.

Αφορμή για το άρθρο αυτό στάθηκε η ανακοίνωση του υπουργείου παιδίας σχετικά με τις αλλαγές στο σύστημα εξετάσεων των πανελλαδικών. 

Κάποια στιγμή είχα δουλέψει στη βιομηχανία. Είχα περάσει και από το τμήμα του ποιοτικού ελέγχου. Μια από τις αρμοδιότητες του τμήματος αυτού ήταν να ελέγχει το τελικό προϊόν. Ουσιαστικά ο έλεγχος του τελικού προϊόντος έρχεται να επιβεβαιώσει τη σωστή ή μη σωστή διαδικασία παραγωγής. Ξέρεις ότι όταν ακολουθείς σωστές διαδικασίες και έχεις άριστες πρώτες ύλες τότε σίγουρα στο τέλος θα έχεις ένα άριστο προϊόν. Αν πάραυτα κάποια μονάδα προϊόντος βγει ελαττωματική τότε την πετάς ή την επισκευάζεις και γυρνάς στη γραμμή παραγωγής να εντοπίσεις που έγινε το λάθος και να το διορθώσεις. Ουσιαστικά δηλαδή, αυτό που έχει σημασία είναι η διαδικασία παραγωγής και ΟΧΙ ο τελικός έλεγχος. Στην Ελλάδα δυστυχώς το μόνο που κάνουμε είναι να αλλάζουμε κάθε τόσο το σύστημα εξετάσεων. Πιστεύομε ότι αν κάνουμε τις εξετάσεις ευκολότερες, ή δυσκολότερες ή απλές, ή πολύπλοκες, με μπλε και πράσινους κόκκους, σε μία δόση, ή σε δέκα δόσεις, πιστεύουμε ότι θα παράγουμε καλύτερους μαθητές. Και αυτό διατηρώντας το ίδιο σύστημα εκπαίδευσης. Φευ. Σαν να λες ότι για να κάνεις ένα αυτοκίνητο ανθεκτικότερο αρκεί να του κάνεις πολλά crash tests, χωρίς να το επανασχεδιάσεις. Όταν κάνεις το crash test και το αυτοκίνητο δεν το περάσει τότε ουσιαστικά απέτυχες εσύ που το σχεδίασες. Μία ακόμα δοκιμή δε θα κάνει το αυτοκίνητο ποιο γερό. Οι πανελλαδικές εξετάσεις είναι εξετάσεις που τεστάρουν το σύστημα λοιπόν και ΟΧΙ τους μαθητές. Και δυστυχώς τότε τα κομμάτια που βγαίνουν ελαττωματικά θες δε θες τα “σπρώχνεις” στους πελάτες, δηλαδή στην ίδια την κοινωνία.

Όλο το άρθρο εδώ.

Οικονομικός Ρατσισμός

Οικονομικός ρατσισμός, μαστιγα της εποχής που τοποθετεί τον κάθε άνθρωπο σε συγκεκριμένη κοινωνική διαστρωμάτωση. Όλοι τον έχουμε μέσα μας άλλα σε μερικούς ανθρώπους προκαλεί ηδονή να βλέπουν τον εαυτό τους τοποθετημένο όσο πιο ψηλότερα γίνεται σε αυτά τα στρωματά
Πράγμα που μας έχει οδηγήσει σε μια ξέφρενη κούρσα ανταγωνισμοί για όσο δυνατόν περισσότερες επιβραβεύσεις και ταυτόχρονα πόρους!

Τι γίνεται όμως όταν αυτό γίνεται μανία; Εκεί αρχίζει το μεγάλο πρόβλημα Υπεροψία.
Αντιμετωπίζουμε τον άλλο σαν σκουπίδι και σαν εμπόδιο που θέλουμε να προσπεράσουμε στο δρόμο που οδηγεί στη αποδοχή στην επιβράβευση και τέλος και κυριότερο στους πόρους.
Από αυτήν την ασθένεια φαίνεται να πάσχει και το σημερινό πολίτικο μας σύστημα γι’ αυτό έχουμε οδηγηθεί στην σημερινή κοινωνικοπολιτική κρίση

Βαγγέλης Μαλακός

 

Όλο το άρθρο εδώ.

Η εκδίκηση του κοσμάκη*

Βλέπω δελτία ειδήσεων, διαβάζω εφημερίδες, διαβάζω blogs, συζητάω με τους γύρω μου προσπαθώντας να σχηματίσω άποψη για το τι συμβαίνει, για το ποιος φταίει. Χρησιμοποιώ τις γνώσεις μου από το σχολείο, το πανεπιστήμιο, από τα βιβλία που έχω διαβάσει και προσπαθώ να βρω συνδέσεις μεταξύ της θεωρίας και της πράξης (αυτών που συμβαίνουν γύρω μου δηλαδή). Μήπως φταίει που ήμασταν υπόδουλοι 400 χρόνια; Μήπως φταίει το κατοχικό σύνδρομο των γονιών μας; Μήπως φταίει η λανθασμένη δημοσιονομική πολιτική μετά τη μεταπολίτευση;

Τίποτα...

Όσο και αν προσπαθώ να βρω από που ξεκινάει αυτό το κουβάρι λαθών, παραλείψεων, αδιαφορίας, ασχετοσύνης, στέκεται αδύνατο. Γόρδιος δεσμός.

Θυμώνω, εξοργίζομαι, φωνάζω, ξεχνώ τους καλούς μου τρόπους, θέλω να βγω στους δρόμους να βρω έναν από αυτούς που μας έφεραν ως εδώ, να τον δέσω στην πλατεία, να τον αφήσω να τον φτύνουν. Και όταν το χοντρό πετσί του μαλακώσει απ’ το σάλιο, να του κόψω τ’ αρχίδια και να του τα δώσω να τα φάει. Να περιμένω να τα χωνέψει, να τα χέσει και να τρίψω τη μούρη του μέσα στα σκατά του. Τότε μόνο θα τον παραδώσω στον συγκεντρωμένο όχλο...

Βλέπω μερικές σταγόνες αίμα...

...έχω χτυπήσει τη γροθιά μου πάνω στο γραφείο μου. Έσκισα τα δάχτυλά μου από τη δύναμη. Συνέρχομαι... Πάω στο λουτρό να πλυθώ. Να πλύνω το πρόσωπό μου και να περιποιηθώ το χέρι μου. Ντρέπομαι να κοιτάζομαι στον καθρέφτη. “Δεν είμαι εγώ” σκέφτομαι. Δεν είμαι έτσι εγώ. Εχθές έκλαιγα που πέθανε το σκυλάκι μου. Δεν μπορεί σήμερα να θέλω να κάνω κάτι τέτοιο ακόμα και στον εχθρό μου;

Βγαίνω στο μπαλκόνι. Εισπνέω βαθιά. Και πάλι, και πάλι.... Το οξυγόνο ξαναπάει στο αίμα μου και από κει στο μυαλό μου. Είναι αργά το απόγευμα. Τι υπέροχο τοπίο. Τι ωραίο το τοπίο της Νεμέας. Βουνά, ποτάμια, δέντρα, πουλιά. Τι όμορφα που είναι. Αυτά έχουν άγνοια των όσων περνάμε. Είναι μακάρια. Γιατί να ζω έτσι;

Φεύγω από το μπαλκόνι μου και βγαίνω στο δρόμο... Πάω να βρω το Βαγγέλη, το Θωμά, την Κατερίνα, τον Χρίστο, την Ευτυχία, τη Γεωργία, τον Αλέξανδρο, το Δημήτρη, τον Κώστα, τη Δέσποινα, τη Μαρία, τον Αργύρη, τον Τάσο, την Ευαγγελία, τη Χρύσα, τον Παύλο...

Είμαστε πολλοί. Πάρα πολλοί. Είμαστε περισσότεροι από αυτούς που μας έφεραν εδώ. Πάνω κάτω όλοι με τις ίδιες έννοιες και τα ίδια προβλήματα. Μαζί μπορούμε. Μαζί τους νοιώθω καλά. Με εξομολογούν και τους εξομολογούμαι. Μετανοώ και καθαρίζω. Γίνομαι καινούριος κοινωνός της κοινωνίας μας. Φρέσκος.

Δε θέλω να σκοτώσω. Κανέναν. Ούτε αυτούς που μας έφεραν εδώ. Σίγουρα δε θα τους ξαναψηφίσω. Και αν κάποια στιγμή δω μπροστά μου κάποιον από αυτούς δε θα τον αγγίξω. Ούτε θα τον βρίσω. Νομίζω όμως ότι θα τον φτύσω με σάλιο αληθινό και πηχτό. Κατάμουτρα.

Υπογράφω:

Ένας επώνυμος (άγνωστος) μπλόγκερ.

*Η λέξη “κοσμάκης” χρησιμοποιήθηκε πρόσφατα από τον Έλληνα Πρωθυπουργό προκειμένου να περιγράψει τη μικρή και μεσαία τάξη των πολιτών.

Όλο το άρθρο εδώ.